دوچرخه سواری

چند روزی می شد که از تو خونه موندن حوصله م سر رفته بود و دوچرخه رو باد کرده بودم که صبح یا عصرا که هوا بهتره بزنم بیرون. اما حسش نمیومد...

بعد از یه هفته تنبلی و دل دل کردن بلاخره زدم بیرون و هوا و همه چی بس جوانمردانه خوشگل بود.

نمی دونم چرا وقتی تو خونه ام این همه از صفای بیرون غافلم و وقتی میام بیرون همش به خودم می گم آخه چرا هر روز نمیزنی بیرون؟

البته از وقتی موسی رفته سر کار کمبود پایه بیداد می کنه؟!

تنهایی دیگه بیرون رفتن نمی چسبه

دلم پایه های همیشیگیمو می خواد کاش ح درویشی اینجا بود...فعلا که فقط مشغول زاییدنه

رویای آبی کودکم...