فرصتی دوباره

امروز که روز اول ساله و تولد من و زمینه و من باز یه دور دیگه با این زمین به دور خورشید چرخیدم همش فکرم درگیر اینه که این سال جدید رو یه جور متفاوت شروع کنم. اما مگه میشه متفاوتش کرد وقتی همه چی مث قبله.

چندین ساله که من روز اول سال رو دارم با این تفکر شروع می کنم که زندگی چیست؟ ما چرا هستیم؟ اگه کامل ترین بشیم چی میشه؟ اگه همش بخندیم آخرش چی میشه؟ اگه همش غصه بخوریم آخرش چی میشه؟ اگه بخت باهامون یار باشه آخرش چی میشه؟ اگه یار نباشه آخرش چی میشه؟ ینی این هستی آخرش به کجا میره؟ اگه یه دنیای پس از مرگی باشه، آخر اون دنیای پس از مرگ چی میشه؟ این فکر کردن به آخر همه چیز شدیدا کلافه م کرده.

+ شعار امسالم اينه: هر کاری رو توی همون لحظه انجام بده و به یه وقت دیگه موکول نکن. شاید بعدی وجود نداشته باشه.

+ می خوام به عزیزانم بگم که عاشقشونم

+ شاید امسال بفهمم که زندگی چیست...

رویای آبی کودکم...